CHWILA W CZASIE

                                                                                                                                 zdjęcie z internetu
tego roku wiosna przyszła wcześniej
zakwitła zawilcami na twoje urodziny
nie chciałeś poczekać

wolałeś odejść 
wraz z cichnącym śpiewem kolęd
kiedy sosnowy las skrzył się śnieżną bielą

tabliczka z krzyża mamy jak nieśmiertelnik 
zsunęła się w ślad za tobą
może to przypadek a może tak miało być

zegarek chodził dalej trybiki przesuwały 
wskazówki w jedynie słusznym kierunku
sekundnikiem spieszyły do pełnej minuty

to nie czas się zatrzymał to ty 
wysiadłeś na przystanku końca trasy
albo na początku nowej 

PUNKT WIDOKOWY II

                                                                                                                       zdjęcie z internetu
wycięli drzewa morwy sprzed domu
skrzydlaci przyjaciele już nie przylecą
nie będą kłócić się o dojrzałość owoców

przepychać się trzepotać skrzydłami
przeskakiwać z furkotem z gałęzi na gałąź
nie będą więcej siadać na parapecie

po drugiej stronie okna puste krzesło 
wsparte szczebelkowym oparciem o stół
nogami kurczowo trzyma się podłogi

jakby chciało ocalić swój drewniany byt
niedoskonały przecież wytarty i rozchwiany
przed ostatecznym sądem

cisza w kącie przyklękła żałobnie
dławi w gardle wyciska łzy z oczu
na paciorkach różańca modli się o wieczność

PIĘĆ MINUT

     

                                                                                                      

                                                                                                                                           zdjęcie z internetu

pięć minut skulenia się w sobie

przybierania pozycji embrionalnej

ze skrzyżowanymi ramionami na piersiach

chwila równoległa wyrwana z czasu

gdzieś pomiędzy snem a rzeczywistością

pomiędzy niebytem a konkretem

kiedy świadomość wsącza się w mózg

dozowana jak kroplówka z pierwiastkami

kropla po kropli wczoraj w dzisiaj

po pulsowanie skroni i wyciągnięcie ręki

w stronę budzika aby nie drażnił ciszy

by nie obudził tego czego nie można obudzić

pięć minut scalania rozsypanych kawałków

w mizerną całość  gotową podjąć wyzwanie

musisz wstać musisz iść musisz

ODWIEDZINY

                                                                                                                                               zdjęcie z internetu
na szpitalnym korytarzu zatrzymałaś się 
przed oszklonymi drzwiami z napisem neurologia
mózg krztusił się w oparach myśli

nerwy napięte jak struny skrzypiec
gotowe były jękiem wedrzeć się w ciszę
wewnątrz serce biło tak niespokojnie

jak serce zająca dygoczącego pod miedzą
gdyby nie skóra rozpadłabyś się na kawałki
przezroczystość pozwalała na obserwację

bliżej nieokreślonego „niepoddawajsię”
krążyło między kroplówką maską z tlenem 
pampersami i inwalidzkim wózkiem

nie poddawaj się - słowa utworzyły logiczny ciąg
usta wykrzywiły się w uśmiechu
ręka otworzyła drzwi

WEJŚCIE

                                                                                                             zdjęcie z internetu                                                

drzwi były już naprawdę stare

wsparte na przerdzewiałych zawiasach

jak na inwalidzkich kulach

z wysiłkiem szorowały kamienną posadzkę

niechętnie zapraszając gości do wnętrza

ceglanej piwnicy wymalowanej na popiel

z jękiem otrzepywały wystające drzazgi

i farbę zapewne pamiętającą lata rozkwitu

kamienicy z początku ubiegłego stulecia

mosiężna gałka dawno straciła połysk

rozchwiana z poluzowaną podkładką

jak rozjuszony pies kąsała ufne palce

nie nabyłaś umiejętności przenikania

krok w przód krok w tył chwila wahania

maszkarony chichocząc założyły się o wiersz

PUNKT WIDOKOWY

           
                                                                                                                                         zdjęcie z internetu
czasami widok z okna obejmuje cały świat
piasek Sahary zgłębiony kolorem tynku
na ścianie sąsiedniej wiekowej kamienicy 

z lufcikami szeroko otwartymi do muzyki
do sal koncertowych z genialną akustyką
i kryształowymi żyrandolami w foyer

po niebie bezkresnym i błękitnym jak ocean
przepływają obłoki żaglowcom podobne
krzewy morwy sięgają wyżej drugiego piętra

zieloność zmienia się w złoto później w nagość
gołębie z jasnymi obwódkami na szyi trzepoczą
skrzydłami wśród gałęzi czasem przysiadają

na parapecie zaglądają do wnętrza pokoju
w którym siedzisz przy stole wsparty o laskę
i przez otwarte okno patrzysz na świat

MIĘDZY PERUKOWCEM A WRZOSAMI

w arboretum pojawiłaś się nie wiadomo skąd
z pół sprawnym aparatem fotograficznym
szłaś lipową aleją mocno utykając na lewą nogę

nie miałaś sukni suto drapowanej na biodrach
ani długich włosów misternie upiętych w kok
nie byłaś białą damą nie byłaś też jesienią

choć pożółkłe liście ozdabiały  welurowy szal
zmienną mozaiką broszek haftów i koronek
a babie lato uczepiło się roztańczonych frędzli

burgundowe hortensje tak je nazwałaś
nabierały głębokiej barwy grzanego wina
z imbirem goździkami i cynamonem 

W PAŁACU STARYM

słucham jak grasz na fortepianie Krall and Seidler
tym wyjątkowym dziewiętnastowiecznym
należącym niegdyś do Zygmunta Noskowskiego

drewniane młoteczki ciepło otulone filcem
uderzają w struny rozciągnięte na metalowej ramie
w  ostromeckim parku jesień sięga koron drzew

tuż obok wiekowe fortepiany rezydują w kuluarach
rozstrojone roztrzęsione i przygłuche już nieco
wspominają z nostalgią czasy własnej świetności

podziwiam twoje dłonie - dłonie pianisty
zadbane delikatne o smukłych palcach 
biegających zadziwiająco lekko po klawiaturze

by po chwili z całej siły uderzyć 
kilka klawiszy na raz w głośnym akordzie 
czy ty to słyszysz czy słyszysz to Fryderyku 

kieruję myśli do kamiennego popiersia 
i pałacowego kota który zwykle ignoruje ludzi
ale czasem przychodzi posłuchać muzyki 

STUDIUM CHWILI

                                                                                         zdjęcie z internetu

                                                      -  dla Małgorzaty Lebdy
                                                                                                 wiersz zamiast fotografii

noc wcale nie była taka ciemna
do granatu skłaniała się bardziej niż do czerni
wędrujące cienie przystanęły w świetle latarni

przytuliłaś się do słonecznika
z rozmiłowaniem i zjawiskowym zachwytem
przymknęłaś oczy nikły uśmiech rozjaśnił twarz

może w myślach pobiegłaś łąkami na przełaj
w stronę rodzinnego domu na podkarpackiej wsi
gdzie zza płotu witały cię kwiaty żółte piegowate

sterczące na wyniosłych łodygach
i brzęczenie miododajnych pszczół
wyobraźnia podpowiadała studium chwili

a może chwila sama w sobie stanowiła punctum poezji 
uchwycona na fotografii która nie powstała
chociaż powinna być

PAMIĘTAJ

                                                                            zdjęcie z internetu

żebyś się za mnie modliła

powiedział cicho i tak samo cicho wyszedł

zostawiając za sobą drzwi otwarte na oścież

i ją

nagle posmutniałą

na progu

nie rozumiała

dlaczego wybrał w lesie tamto drzewo

i dlaczego nie wystruga dla niej pajacyka

WIOSENNA PRZEBUDZENIE

                                                                                                                                     zdjęcie z internetu
wyłoniłaś się z mgły 
w zwiewnej kwiecistej sukience
wzrokiem przenikałem przezroczystość

błądziłem po krągłościach i wgłębieniach
odnajdując idealną harmonię kształtów
bosymi stopami ledwie trącałaś stokrotki

tak słodko szeptałaś moje imię
ustami w kolorze dojrzałych malin
o których można jedynie pomarzyć wiosną

gotów byłem rozsmakować się w tobie
zatracić się bez pamięci zatopić do dna
ognie piekielne na anielskie skrzydła zamienić

spłoszona dzwonkiem budzika uciekłaś w mgłę
i wciąż nie wiem czy byłaś naprawdę 
czy tylko sennym majakiem zwiodłaś mnie o poranku

IMPLIKACJA

                                                                              zdjęcie z internetu

spotykamy się

przypadkiem mimochodem

na chwilę lub na dłużej

może na życie całe

potykamy się

o poglądy zasady dążenia

zbyt wysokie krawężniki

własne nogi  i wyboje

tykamy

rytmem serca

bardziej lub mniej miarowym

jak zegary te z wahadłem i te bez

my

niezależni hardzi podzieleni

chociaż może przez to właśnie

bliscy tak

NAGLE

                                                                                                                                            zdjęcie z internetu

rozsmakowaliśmy się w sobie

gwałtownie coraz bardziej łakomie

niecierpliwie błądząc po atłasie skóry

zachłannie zagarniając się

w uścisku tak mocnym

jakby świat miał przestać istnieć

jutro przeczytamy w gazetach

o spektakularnym wybuchu supernowej

i o tym że kogoś zabrakło

SKAZA

                                       zdjęcie z internetu: rzeźba Camille Claudel "Walc".

o nieszczęsna Camille Claudel
naprawdę uwierzyłaś że pozwolą ci rozwinąć skrzydła
że nie przytną nie wyrwą nie skrępują

palcami gładziłaś linię pośladków rzeźbę piersi
namiętnych kochanków ranionych strzałą kupidyna
będą sobie wierni na wieki w bryle marmuru lub brązu

droga geniuszu nad przepaścią szaleństwa prowadzi
wystarczy jeden nierozważny krok by runąć w dół
wraz z echem zatrzaskiwanych drzwi tego świata

zniszczyć usunąć wszystko potem już tylko koty 
jęczeć będą o porankach bez radości przebudzenia
one nie snują intryg nie kradną nie zdradzają

przez dno butelki zwielokrotnienie jaźni
samotność w łachmanach wydaje się mniej bolesna
gdy po eksplozji furii zastyga skulona w kącie pokoju

okno nie jest bramą do wolności ani do piątego wymiaru
w korytarzach chichot odbija się od ścian Camille 
Camille Claudel może gdybyś nie była kobietą…

BEZ ZACHWYTU

                                                                                             zdjęcie z internetu
oswajam mglistość poranków
spóźnionych zaspanych 
leniwie wyłaniających się z mroku

w deszczu wirujących liści 
gubię kroki potykam się o przeszkody 
bardziej lub mniej realne

powietrze pełne wilgoci i zgnilizny
taki zapach ma matka ziemia
otulona listopadową melancholią

dłonią ocieram lepkość z czoła
głowę kryję pod kapturem
posiwiałych pajęczyn

myśli nie układają się w słowa
przecież świat i tak będzie istniał
beze mnie

SYNDROM ZNIEWOLENIA

samolot z Leeds ten o 17.25

przyleciał po raz kolejny bez ciebie

z jedynym wolnym miejscem przy oknie

koło lewego skrzydła

między niebem a ziemią

bilet rozpłynął się w chmurach

podobnie jak nadzieja na szczęśliwe zakończenie

wyżebrana za garść miedziaków

na huśtawce raz w górę raz w dół i obrót

najważniejsze żeby nie wypaść z orbity

nie wybuchnąć jak supernowa

a potem nie przemienić się w wiecznego karła

twoje odloty mają inny wymiar

zaznaczony białą kreską

stąd dotąd

KROK ZA KROKIEM WCIĄŻ DALEJ

                                                                                                                                                  zdjęcie z internetu
powłóczmy się po ulicach miasta
bez pośpiechu bez celu bez sensu może
pozaglądajmy do kawiarnianych wnętrz

znowu jedzą mówiłaś mijając Magnolię
dzisiaj nie ma już Magnolii inni ludzie 
w innym miejscu siedzą przy innych stolikach

pozachwycajmy się słonecznym blaskiem
skrzącym się jak diament na lustrzanej wodzie
albo kroplami dżdżu w deszczowy dzień

przystańmy na chwilę  pośrodku mostu
tego który łączy i zbliża przeciwległe brzegi  
stamtąd widać trochę więcej trochę dalej

powłóczmy się po zaułkach i bulwarach
razem z wiatrem chociaż raz nie pod wiatr
po ulicach miasta – miasta w którym ty i ja

POECI

                                                                                                                                                     zdjęcie z internetu

poeci już tak mają
że zbytnio ufają
za bardzo kochają

dla nich nic albo wszystko
z jedną torbą nad urwisko 
za daleko i za blisko

na ulicach w ludzi tłumie
poznać ich nikt nie umie
myśli nie zrozumie

poeci żywią się chwilą
czasem palą czasem piją
wśród strof żyją

NOCNE ŻYCIE CIENI

                                                                                                                                     zdjęcie z internetu

po zmroku na ulicę wypełzają cienie
z ukrytych zakamarków zza kubłów i wiat
wyłaniają się ze szpar pod drzwiami

uwolnione od przynależności do konkretu
przeciągają się leniwie wylegują na schodach
albo tańczą kankana na krawężnikach

rozsiadają się w wiklinowych fotelach
pośród róż zwisających z pergoli i czytają
w rozproszeniu księżycowej poświaty

przed świtem cienie wracają do swoich ról
nieodłącznych towarzyszy śledzących każdy ruch
każdy gest każdy krok aż do zachodu słońca

FANTASMAGORIE ODERWANE

                                                                                  zdjęcie z internetu, obraz: Pino Deani

może biegłaś średniowieczną uliczką
między szpalerem kamienic z gotyckimi oknami
przeskakiwałaś z kamienia na kamień

aby nie zabrudzić trzewików w rynsztoku
może niosłaś koszyk pełen konwalii
chociaż równie dobrze mogły być to róże

może w karczmie rozlewałaś czerwone wino 
z dzbana prosto w wysoko wzniesione szklanice
ocierałaś ręce o fartuch przewiązany na biodrach

może siedziałaś w salonie przy fortepianie
smukłymi palcami ledwie dotykając klawiszy
albo o miłości śpiewałaś w nocnych klubach

może z karabinem przedzierałaś się nocą
strzępkami bandaży opatrywałaś ropiejące rany 
może malowałaś farbą hasła na murze

może budowałaś dom układając cegłę po cegle
z dojrzałych owoców robiłaś kompoty na zimę
lub zapisywałaś kolejne kartki w kalendarzu

może patrzyłaś w gwiazdy łączyłaś słowa w wiersze
na brzegu morza zostawiałaś ślady stóp
morze - dlaczego nie mogę tam dojść w swoich snach

AMBITENDENCJA

                                                                                                                    zdjęcie z internetu

przekleństwo za ciasnej marynarki
rozłażącej się w szwach na ramionach i karku
z ledwie dopiętymi guzikami na brzuchu 

które z każdym krokiem próbują odpaść
oderwać się od wyciągniętych nad miarę nici 
przylgnąć do betonowych płyt chodnika

marynarki tak skutecznie krępującej żebra 
że wymusza nienaturalną płytkość oddechu
i klaustrofobiczną arytmię zniewolonego serca 

zapach świeżo skoszonej trawy bzu i konwalii
ech pobiegłbyś boso na spotkanie wiatru 
podatny na pieszczoty słonecznych promieni

przekleństwo za ciasnej marynarki
ślepe uliczki może i nie wszystko widzą
ale przecież głuche nie są 

NA LOMBARD STREET

                                                                                                                          zdjęcie z internetu

zadziwiająca mieszanina szaleństwa i fantazji
podparta logiką matematycznych kalkulacji
i niezwykłą precyzją wykonania

tylko tak można określić pokręconą serpentynę
z czerwoną nawierzchnią wciśniętą między klomby
i szpaler dwunastu niezbyt symetrycznych kamienic

wyglądających jakby przystanęły w pół kroku
podczas karkołomnej wspinaczki na wierzchołek wzgórza
ze szczególną dbałością o zachowanie poziomów kondygnacji

życie zwalnia wokół nas odurzone zapachem bugenwilli
spowolnione pełzającym ruchem  samochodów
w których hamulec staje się istotniejszy niż gaz

jeszcze zdążymy sprawdzić nachylenie kąta
policzyć zakręty bardziej zakręceni niż kiedykolwiek
zanim przyśpieszy czas zanim wezwie nas głos oceanu

NA PRZYSTANKU O ZMIERZCHU

                                                                                                                         zdjęcie z internetu

zmrok przytula się do ulic wieczornie

jeszcze latarnie nie rozbłysły światłem

aby móc przejrzeć się w kałużach

jeszcze ptak trzepoce skrzydłami w gałęziach

i wiatr kołysze lekko wiosennymi pąkami

na przystanku autobusowym tylko ja

spoglądam na tablicę odjazdów

dziesięć minut – chwila zatrzymania w czasie

po prawej stronie teatr po lewej przedszkole

po pracy biegłam aby zdążyć aby odebrać

na wprost łuczniczka nieustannie napręża łuk

celuje strzałą jakby wskazywała kierunek

tam jest rodzinny dom i szkoła i kasztany

wędruję myślami wzdłuż ulicy przy parku

ulicy wielkich nadziei i wielkich rozczarowań

palcami dotykam biletu w kieszeni kurtki

jedna minuta jedna minuta to zbyt mało

można tu jeszcze wrócić albo nie odjeżdżać

ODLOTY

                                                                                                                               zdjęcie z internetu

moje odloty nie mają skrzydeł
nie tańczą bosanowy na środku ulicy
nie przeliczają ziaren piasku w klepsydrze

nie poddają się turbulencjom i prawu grawitacji
znacznie bliżej im do gwiazd i zachodów słońca
niż do świetliście lukrowanych poranków

nie potrzebują powietrznych korytarzy
terminali pasów startowych i tablic lotów
bez nawigacji docierają tam gdzie chcą

są orzeźwieniem w skwarny dzień lata
i ciepłym pledem w środku zimy
kokonem myśli z dala od jazgotu słów

w przestrzeni między ziemią a niebem
dzięki nim wszystko jest możliwe
nawet kiedy odlotom mym brakuje skrzydeł