BEZ ZACHWYTU

                                                                                             zdjęcie z internetu
oswajam mglistość poranków
spóźnionych zaspanych 
leniwie wyłaniających się z mroku

w deszczu wirujących liści 
gubię kroki potykam się o przeszkody 
bardziej lub mniej realne

powietrze pełne wilgoci i zgnilizny
taki zapach ma matka ziemia
otulona listopadową melancholią

dłonią ocieram lepkość z czoła
głowę kryję pod kapturem
posiwiałych pajęczyn

myśli nie układają się w słowa
przecież świat i tak będzie istniał
beze mnie

SYNDROM ZNIEWOLENIA

samolot z Leeds ten o 17.25

przyleciał po raz kolejny bez ciebie

z jedynym wolnym miejscem przy oknie

koło lewego skrzydła

między niebem a ziemią

bilet rozpłynął się w chmurach

podobnie jak nadzieja na szczęśliwe zakończenie

wyżebrana za garść miedziaków

na huśtawce raz w górę raz w dół i obrót

najważniejsze żeby nie wypaść z orbity

nie wybuchnąć jak supernowa

a potem nie przemienić się w wiecznego karła

twoje odloty mają inny wymiar

zaznaczony białą kreską

stąd dotąd

KROK ZA KROKIEM WCIĄŻ DALEJ

                                                                                                                                                  zdjęcie z internetu
powłóczmy się po ulicach miasta
bez pośpiechu bez celu bez sensu może
pozaglądajmy do kawiarnianych wnętrz

znowu jedzą mówiłaś mijając Magnolię
dzisiaj nie ma już Magnolii inni ludzie 
w innym miejscu siedzą przy innych stolikach

pozachwycajmy się słonecznym blaskiem
skrzącym się jak diament na lustrzanej wodzie
albo kroplami dżdżu w deszczowy dzień

przystańmy na chwilę  pośrodku mostu
tego który łączy i zbliża przeciwległe brzegi  
stamtąd widać trochę więcej trochę dalej

powłóczmy się po zaułkach i bulwarach
razem z wiatrem chociaż raz nie pod wiatr
po ulicach miasta – miasta w którym ty i ja

POECI

                                                                                                                                                     zdjęcie z internetu

poeci już tak mają
że zbytnio ufają
za bardzo kochają

dla nich nic albo wszystko
z jedną torbą nad urwisko 
za daleko i za blisko

na ulicach w ludzi tłumie
poznać ich nikt nie umie
myśli nie zrozumie

poeci żywią się chwilą
czasem palą czasem piją
wśród strof żyją

NOCNE ŻYCIE CIENI

                                                                                                                                     zdjęcie z internetu

po zmroku na ulicę wypełzają cienie
z ukrytych zakamarków zza kubłów i wiat
wyłaniają się ze szpar pod drzwiami

uwolnione od przynależności do konkretu
przeciągają się leniwie wylegują na schodach
albo tańczą kankana na krawężnikach

rozsiadają się w wiklinowych fotelach
pośród róż zwisających z pergoli i czytają
w rozproszeniu księżycowej poświaty

przed świtem cienie wracają do swoich ról
nieodłącznych towarzyszy śledzących każdy ruch
każdy gest każdy krok aż do zachodu słońca

FANTASMAGORIE ODERWANE

                                                                                  zdjęcie z internetu, obraz: Pino Deani

może biegłaś średniowieczną uliczką
między szpalerem kamienic z gotyckimi oknami
przeskakiwałaś z kamienia na kamień

aby nie zabrudzić trzewików w rynsztoku
może niosłaś koszyk pełen konwalii
chociaż równie dobrze mogły być to róże

może w karczmie rozlewałaś czerwone wino 
z dzbana prosto w wysoko wzniesione szklanice
ocierałaś ręce o fartuch przewiązany na biodrach

może siedziałaś w salonie przy fortepianie
smukłymi palcami ledwie dotykając klawiszy
albo o miłości śpiewałaś w nocnych klubach

może z karabinem przedzierałaś się nocą
strzępkami bandaży opatrywałaś ropiejące rany 
może malowałaś farbą hasła na murze

może budowałaś dom układając cegłę po cegle
z dojrzałych owoców robiłaś kompoty na zimę
lub zapisywałaś kolejne kartki w kalendarzu

może patrzyłaś w gwiazdy łączyłaś słowa w wiersze
na brzegu morza zostawiałaś ślady stóp
morze - dlaczego nie mogę tam dojść w swoich snach

AMBITENDENCJA

                                                                                                                    zdjęcie z internetu

przekleństwo za ciasnej marynarki
rozłażącej się w szwach na ramionach i karku
z ledwie dopiętymi guzikami na brzuchu 

które z każdym krokiem próbują odpaść
oderwać się od wyciągniętych nad miarę nici 
przylgnąć do betonowych płyt chodnika

marynarki tak skutecznie krępującej żebra 
że wymusza nienaturalną płytkość oddechu
i klaustrofobiczną arytmię zniewolonego serca 

zapach świeżo skoszonej trawy bzu i konwalii
ech pobiegłbyś boso na spotkanie wiatru 
podatny na pieszczoty słonecznych promieni

przekleństwo za ciasnej marynarki
ślepe uliczki może i nie wszystko widzą
ale przecież głuche nie są 

NA LOMBARD STREET

                                                                                                                          zdjęcie z internetu

zadziwiająca mieszanina szaleństwa i fantazji
podparta logiką matematycznych kalkulacji
i niezwykłą precyzją wykonania

tylko tak można określić pokręconą serpentynę
z czerwoną nawierzchnią wciśniętą między klomby
i szpaler dwunastu niezbyt symetrycznych kamienic

wyglądających jakby przystanęły w pół kroku
podczas karkołomnej wspinaczki na wierzchołek wzgórza
ze szczególną dbałością o zachowanie poziomów kondygnacji

życie zwalnia wokół nas odurzone zapachem bugenwilli
spowolnione pełzającym ruchem  samochodów
w których hamulec staje się istotniejszy niż gaz

jeszcze zdążymy sprawdzić nachylenie kąta
policzyć zakręty bardziej zakręceni niż kiedykolwiek
zanim przyśpieszy czas zanim wezwie nas głos oceanu

NA PRZYSTANKU O ZMIERZCHU

                                                                                                                         zdjęcie z internetu

zmrok przytula się do ulic wieczornie

jeszcze latarnie nie rozbłysły światłem

aby móc przejrzeć się w kałużach

jeszcze ptak trzepoce skrzydłami w gałęziach

i wiatr kołysze lekko wiosennymi pąkami

na przystanku autobusowym tylko ja

spoglądam na tablicę odjazdów

dziesięć minut – chwila zatrzymania w czasie

po prawej stronie teatr po lewej przedszkole

po pracy biegłam aby zdążyć aby odebrać

na wprost łuczniczka nieustannie napręża łuk

celuje strzałą jakby wskazywała kierunek

tam jest rodzinny dom i szkoła i kasztany

wędruję myślami wzdłuż ulicy przy parku

ulicy wielkich nadziei i wielkich rozczarowań

palcami dotykam biletu w kieszeni kurtki

jedna minuta jedna minuta to zbyt mało

można tu jeszcze wrócić albo nie odjeżdżać

ODLOTY

                                                                                                                               zdjęcie z internetu

moje odloty nie mają skrzydeł
nie tańczą bosanowy na środku ulicy
nie przeliczają ziaren piasku w klepsydrze

nie poddają się turbulencjom i prawu grawitacji
znacznie bliżej im do gwiazd i zachodów słońca
niż do świetliście lukrowanych poranków

nie potrzebują powietrznych korytarzy
terminali pasów startowych i tablic lotów
bez nawigacji docierają tam gdzie chcą

są orzeźwieniem w skwarny dzień lata
i ciepłym pledem w środku zimy
kokonem myśli z dala od jazgotu słów

w przestrzeni między ziemią a niebem
dzięki nim wszystko jest możliwe
nawet kiedy odlotom mym brakuje skrzydeł

WBREW LOGICE

                                                                                                                                                                                       zdjęcie z internetu

próbowałaś naprawić wyrwane skrzydła
składałaś kleiłaś wygładzałaś poszarzałe pióra
choć wiedziałaś że i tak już nie pofruną

upadłym aniołom
wiatr sypie piachem w oczy
za zakrętem ulicy

PO PÓŁNOCNEJ STRONIE CZASU

                                                                                                                     zdjęcie z internetu

pospadały ze świecznika ogarki świec
z wypalonym knotem wewnątrz woskowej korony
płomień od wczoraj nie doczekał jutra

chociaż płonął jasno i ciepłem się dzielił
wrażliwy na najlżejsze drgnienie powietrza
świece wypłakiwały się oleistymi łzami

zastygającymi w ażurach pierścieni i pereł
coraz to niżej i niżej aż po dno okapnika
do ostatniej iskry ulatującej smużką dymu

za oknem noc bez gwiazd bez księżyca
ciszę mąci jedynie kurant z wieży
ulice miasta pogrążone są we śnie

PO ŚLADACH

                                                                                              zdjęcie z internetu

ulicami wędrują wspomnienia
od bramy do bramy od drzwi do drzwi
zardzewiałym kluczem otwierają zamki 
których już nie ma

stukają o bruk końskie kopyta 
dorożka zaczarowana w wierszu Gałczyńskiego
nieznacznie skręca w kierunku fary
skrzydlaty pegaz unosi się nad latarnią

i barki leniwie płyną po rzece
między brzegami spiętymi klamrą mostu
tam kataryniarz z katarynką i małpką kapucynką 
w czapce przekrzywionej na bakier

szumi wierzba płacząca i szumią kasztany
w żywiczych kroplach zastyga czas
jak w szklance ciepłego soku z marchwi
podanego kiedyś zamiast lodów

POMIĘDZY DACHAMI

                                                                                                                                 zdjęcie z internetu
pomiędzy dachami
jest przestrzeń na niebo
roziskrzone gwiazdami

wystarczy tylko podnieść głowę
wyprostować zgarbaciałe plecy
po strunach światła wspiąć się wyżej

wydostać się z bulgoczącego tygla
nieustannego jazgotu 
tam pomiędzy dachami

jest przestrzeń na niebo
z milionem gwiazd
i miejscem do marzeń

WESTCHNIENIE

                                                                                                                                         zdjęcie z internetu

a ty mnie przytul
tylko przytul mnie
kamienny aniele

skrzydłami obejmij ramiona
echem serca wypełnij 
niszę ciszy

KONGLOMERAT

                                                                                                                              zdjęcie z internetu
myślałam…
myślenie wypełnia pustkę
jest jak garnek z kipiącym mlekiem

wszystko jest na zewnątrz
wszystko jest we mnie
jedno od drugiego oddzielone skórą

nie połączysz równoległych światów
zadziwiająco przeciwstawnych
w iluzorycznej odsłonie powiek

w ślepych zaułkach 
myśli snują się jak czarne koty
przysiadając na przedprożach

KASYNO BEZ KRUPIERA

                                                                                     zdjęcie z internetu "Save our souls" - aquasixio

johnny walker z lodem
kostki nie idą na dno 
dryfują od brzegu do brzegu 

Senegal godzina piąta rano
piekło zaczyna się na długo wcześniej
niż słońce stanie w zenicie

wszyscy mamy piach w ustach
wszyscy jesteśmy bliżej ziemi
przygięci terkotaniem karabinu

życie to hazard - mówiłaś
rusza w głowie kosmiczna ruletka
obstawiam czerwone

w takim kolorze nosiłaś sukienkę
w takim kolorze krew sączy się z ran
wypełniamy przestrzeń

johnny walker z lodem
kostki nie gaszą ognia
tego wewnątrz

POD NIEBEM NIE ZAWSZE POGODNYM

                                                                                                                             zdjęcie z internetu

padaj deszczu padaj
na głowę na ramiona
nie żal wełnianej chusty 

nie żal łez rozcieńczonych 
rozwodnionych rozmytych
niechaj płyną wraz z tobą 

po twarzy po drżących ust szeptaniu
zaklinaniu na spełnienie i niespełnienie
padaj deszczu padaj

padaj…

W ODCIENIACH BŁĘKITU

                                                                                                                                    zdjęcie z internetu

w niebieskiej sukience przechodzę swoistą mimikrę

czuję się kolorystycznie dopasowana do ulic Szawszawanu

pofałdowanych ścian domów z niezliczoną ilością gipsu i farb

od błękitu przez lapis-lazuli aż po ultramarynę i kobalt

w labiryncie wąskich uliczek gubimy się w medynie

wierzchem dłoni ocierasz ukradkiem pot z czoła

kamienne schodki podobno prowadzą prosto do nieba

chociaż upał wskazuje raczej na przedsionek piekieł

mijamy kobietę w dżelabie i poganiaczy objuczonych osłów

stukają dzbany brzęczą bransolety w bazarowym gwarze

nie przerywają snu rozleniwionym kotom wylegującym się

bezczynnie na skalnych pólkach pod łukami sklepień

jeszcze przysiądziemy przy fontannie zaczerpniemy wody

błękitne perły z ulgą rozrzucimy po twarzach i szyjach

spojrzymy sobie w oczy niebieskie z błyskiem czegoś więcej

NĘDZNY KONIEC W MIEŚCIE

                                                       obraz - Nico Fine "10.000 Rungs of Solitude", z internetu

jakże puste są ulice bez ciebie
bez starego futerału na drobne
zbierałeś co łaska

liczyłeś każdego dnia - nie wartością
ilością wrażliwych serc liczyłeś
wczoraj było ich osiem

niezgrabnie zapisałeś klepsydrę 
pochylała się wraz z tobą
aż do nieskończoności

czy nieskończoność to wieczność
zapytał ktoś filozoficznie
ktoś inny wezwał karetkę

dziś wiatr gwiżdże melodię 
o pustych ulicach bez ciebie
chociaż pewnie nie opłakuje nikt

ESSERE

                                                                                                                                    zdjęcie z internetu

przez chwilę byłaś
małą kruszynką uczepioną 
ułamka czasu

bardziej konkretną 
niż myśl z pogranicza 
marzeń i snów

niewymierzalną 
chwilą w za dużej
patchworkowej sukience

nie przekroczyłaś
może nie miałaś paszportu
do Essere

podobno każdy 
ma jakieś zadanie
jakie było twoje

ile serc obudziłaś
tętniąc aż po
wyciszenie

PORANEK

                                                                                                                                        zdjęcie z internetu

ptaki budzą się tuż przed świtem
zanim ugodzony blaskiem światła granat nocy zblednie
pierwszym trelem wdzierają się w wszechobecną ciszę

najpierw niepewnie głosem dobytym z zaspanego gardła
z ochrypłą nutą dysharmonii nagle urywaną
jakby czekając na odzew z sąsiedniego drzewa

potem głośniej przeciągle coraz bardziej tkliwie
kolejnym zaśpiewem gdzieś z gęstwiny liści
pisklęcym kwileniem z rodzinnego gniazda

z pierwszym promieniem słońca coraz więcej
szczebiotu gwizdu wytrawnych solówek
zamieszania wrzawy pohukiwań w radosnej euforii

wszystkie te terlikania, ćwierkania, świergolenia
łączą się krzyżują nakładają na siebie chórem
w niepowtarzalnym musicalu na powitanie dnia

W KATARYNCE

                                                                                                 zdjęcie z internetu     

na Starym Rynku jest miejsce takie

w którym ustają troski wszelakie

piaskowe ściany sufit w papugi

stoliki lampki poduch rząd długi

regał zajmują wyborne wina

przy wejściu małpka i kataryniarz

w obszernym oknie wiszą lampiony

trudno tu nie być zadowolonym

zaglądam w kartę z wdziękiem podaną

choć wiem że znowu wezmę to samo

tatar na grzance wodę z cytrynką

i chętnie wrócę tu Katarynko

ZIMNA KAWA O ZMIERZCHU

                                                                                                                                  zdjęcie z internetu

mówisz że nie lubisz zimnej kawy
głęboką czernią zatopionej
w wieczornej filiżance

nie parzy podniebienia
nie rozgrzewa od środka
rytm serca po niej niespokojny

jednak zawartość kofeiny 
pozwala na przedłużenie
świadomości zasypiania

o kilka bardziej lub mniej 
istotnych chwil
przytulam do poduszki

OSACZENIE

                                                                                                    zdjęcie z internetu - Giambattista Piranesi 
schizoidalnie
między biegunami tu i teraz
chaos

zakłamaniem ust
zaklinam rzeczywistość
z pół wiarą w sukces

aby nie wsłuchiwać się 
w zatrzaskiwanie kłódek świata
działkę lęku oddam za darmo

najlepiej w dobre ręce
może ktoś ma za mało
albo będzie wiedział co z tym zrobić

DZIADEK

                                                                                                                                       zdjęcie z internetu

dziadek miał wielkie serce
takie czekoladowe
z piernika

rozpływało się
gorącym uśmiechem
na nasz widok

lgnęliśmy jak muchy
umorusani szybowaliśmy
w przestworzach

i cały świat był nasz
z ostatnim słowem
ciszą opadaliśmy
na trawę

pod gruszą 
dość było miejsca
dla wszystkich

TĘTNO

                                                                                                                                     zdjęcie z internetu

kubeł na śmieci przewrócił się
rzygnął zatęchłą wnętrznością
na kocie łby

nie miauknęły
zbite w ciasną gromadę
pomiędzy krawężnikami

czyjeś ręce
rozgarniały odpadki 
w poszukiwaniu kromki chleba

czyjeś ręce
budziły się z odrętwienia
nad żarem z koksownika

czyjeś ręce 
chwytały nowe życie
przy bramie pod czwórką

czyjeś ręce
na ulicach miasta
puls ledwie wyczuwalny