NA WIETRZE

zatańczymy

jak jesienne liście

zawirujemy

z palety barw wybierzemy

zielony czerwony i żółty

przyozdobimy splecione ciała

zanim znieruchomieją

utrwalą się sepią na fotografii

rozsypią szarością popiołu

W PŁOMIENIU ZNICZA

krzyż na leśnej polanie
wśród wielu innych
bezimienny

na brzozowych ramionach
mech jak narzucony
żołnierski płaszcz

wiatr kołysze trawą
szeptem w ciszę
wieczne odpoczywanie

WRZESIEŃ

wrzesień polski wrzesień żółknący nawłocią
z ażurową chustą pajęczyn narzuconą na wrzosy
z ramionami brzozowego krzyża wspartego o kamień

wrzesień polski wrzesień szumiący sosnami
z gradem zbrązowiałych żołędzi na granicy lata i jesieni
z kapeluszami borowików na miejskich targowiskach

wrzesień polski wrzesień pachnący powidłami
z pestkami słonecznika z rumianymi jabłkami w sadzie
z babim latem niedbale zaplecionym w warkocze

wrzesień polski wrzesień milknący czasami
z mglistym porankiem przejmującym dreszczem
z iskrą ognia w kominku i pacierzem przed snem

NIJAK

pukanie w okno
to deszcz
rozpadało się jesiennie

rozwiało wieczornie
jak cień minionego dnia
liść z wierzbowej gałęzi

strącony
porzucony
podepcze ktoś

WRZEŚNIOWO

dym popioły zgliszcza

ile zostało z tamtych dni

do dzisiaj

w pamięci coraz mniej

coraz mniej

coraz mniej

kamienie pomniki krzyże

milczenie

potęguje ciszę

historii coraz mniej

coraz mniej

coraz mniej

bez słów

biało – czerwona

w sercu

BILARD

ile dni żyje motyl
może tylko jeden może siedem
krótko i aż całe życie

toczą się bilardowe kule
nie przestrzegam reguł
z klonowym kijem w dłoni

intuicyjnie omijam grzybek
czarna bila jak kropka
pod znakiem zapytania

ile dni żyje motyl
zanim w bezruchu
zastygną skrzydła

toczą się bilardowe kule
po zielonym suknie
do łuz

BEZDROŻAMI

z darów łąki
kocankowy bukiet astrowatych
przewiązany papierową wstążką

w żółtych koszyczkach zapach lata
słoneczny promień
zapleciony niby przypadkiem

i wiatr
który potargał włosy
rozplątując myśli

DO ARTYSTY

pokoloruj we mnie to
co bezbarwne
szare nijakie

mroczne miejsca
wypełnij światłem
bez cieni

pustkę wiosną
lęk nadzieją
życiem umieranie

kredką tęczy
zamień wnętrze
w kolorado

DYWAN KWIATOWY

pod stopami wonna miękkość
niezliczonej ilości tulipanów

rozrzuconych według
ściśle określonych wzorów

barwy kielichów kontrastują ze sobą
harmonijnie współgrają tworząc całość

dominuje żółty słoneczny
nawet w pochmurny dzień

nie potrzeba królewskich ogrodów
ani holenderskiego święta

wystarczy skrawek ziemi
w samym sercu rodzinnego miasta

by skomponować preludium
do wiosennego zachwytu

NIEDORASTANIE

z czasem nie dorasta się

do kwiecistych walizek na kółkach

wypchanych marzeniami o podróży w nieznane

z biletem tylko w jedną stronę

albo nadgryzioną czekoladą w kieszeni

i wewnętrznym przekonaniem

że jakoś to będzie

z czasem nie dorasta się

do wiadomości pośpiesznie wystukiwanych

na miniaturowych klawiaturkach

emotikonów między skrótami

braku możliwości przewiązania

aksamitną wstążeczką

odłożenia do szuflady na później

z  czasem nie dorasta się

do widoku z jedenastego piętra

bardziej przestrzennego zwłaszcza nocą

kiedy bezsenność wlewa się do wnętrza

tętniącym szumem miejskich arterii

a migotanie tabloidalnych reklam

zniewala oczy

z czasem nie dorasta się

do jutra

TAM

tam na Słowackiego między Gdańską a filharmonią

została część mnie

nie przeprowadzona na nowe osiedle

schody pachnące wilgotnym lastriko

zebrane po dziesięć

półpiętro drugie piętro dwa pokoje

jeden na wschód drugi na zachód

podwórko murem graniczyło z klasztorem

wieczorne dzwonki wzywały na modlitwę

graliśmy w dwa ognie

piłka nie przestrzegała granic

wołaliśmy wracała celnym łukiem

potem znów szybowała ponad

ostrzem noża odcinaliśmy ziemię

kawałek po kawałku

wyznaczaliśmy własne terytoria

celując z palca z łokcia z kolana

przegrywał ten co stracił wszystko

wyścig pokoju z trasą wyznaczoną kredą

pstrykaliśmy kapslami od butelek po piwie

mieliśmy ich pełne kieszenie

drogocennych skarbów na zapas

z drugiej strony dźwięki fortepianu

wokalne próby bardziej lub mniej udane

perkusja skrzypce wszystko na raz

trzeba było zamknąć okno

aby usłyszeć sens

na Słowackiego kasztany dorastały wraz z nami

do matur do studiów do jesieni

wyłuskiwaliśmy brązowe perły

z nieprzyjaźnie kolczastych łupin

chowaliśmy na szczęście

dzisiaj schorowane

z rdzawymi plamami na liściach

szumią jakby ciszej ponad siwą głową

klepsydra nieustannie przesypuje piach

chociaż wciąż młodnieje serce

gdy powracam tam

W BOSKIEJ KAWIARENCE

A może teraz odpoczywasz
w boskiej kawiarence,
w wygodnym fotelu
przy białym stoliku.

Może właśnie spożywasz
niebiańskie kremówki,
pijesz kawę
nieziemsko pyszną.

A góralska aniołów kapela
przygrywa na smykach
i rajskich dzwonkach.

I wyglądasz przez okno,
i nam błogosławisz.

Jak wtedy,
jak dziś,
już zawsze.